Die Seite enthält Fotos aus dem Stettiner Stadtviertel Pogodno. Po Polsku: Pakiet podstawowych informacji o Pogodnie. Tutaj można min. dowiedzieć się kiedy i gdzie przyjmuje Rada Osiedla, uzyskać namiary do Stowarzyszenia na Rzecz Pogodna, czy też przeczytać jakie lokalne gazetki poświęcone dzielnicy ukazują się na Pogodnie. Historia Pogodna dla chcących poznać zwłaszcza przedwojenne losy dzielnicy. Obecnie jest ona oparta na informacjach zawartych w "Encyklopedii Szczecina" pod red. T. Bieleckiego, jednak w niedalekiej przyszłości zostanie ona znacznie rozwinięta i zmodyfikowana, gdyż niektóre informacje zawarte w tej publikacji, w świetle innych źródeł po prostu mijają się z prawdą...

Namiastką osady Wielgowo było osiedlenie 30 kolonistów z terenów należących do Płoni w 1748 roku. Każdy z nich otrzymał po 40 mórg łąk i pól uprawnych. Nie było to dużo, a ziemia nie była dobrej jakości. Przybywali też osadnicy z Centralnych Niemiec. Dopiero w 1835 roku trzy gospodarstwa zostały wykupione na własność. Pozostałe dalej były dzierżawami. Osiedle jednak rozwijało się i w 1872 roku liczyło już 696 mieszkańców. Powiększył się też zasięg obszarów rolnych i wynosił 3714 mórg. Zaczęli też przybywać inni osadnicy. W 1792 roku wybudowano kamienno-drewniany budynek kościoła ewangelickiego. Z tego okresu pochodzi też dzwon datowany na 1796 rok. Drugi dzwon pochodzi z 1877 roku. Oba są dzisiaj umieszczone w wieży dzwonnicy przy obecnym kościele. Osiedle w 1939 roku liczyło 3423 stałych mieszkańców, oraz około 1000 osób, które, na co dzień mieszkały w Szczecinie i Stargardzie, a tutaj miały swoje domki letnie. Obecnie mieszka tutaj około 3600 osób.

Ottmachau gehört ohne Zweifel zu den schönsten und eigenartigsten Städten im Oppelner Land. Die Stadt liegt im Süden dieser Region nicht weit von der tschechischen Grenze. Sie wurde am linken Ufer des Flusses Glatzer Neiße, an dem alten Handelsweg von Neiße nach Patschkau gegründet. Ottmachau gehört auch zu den ältesten Städten in Schlesien und kann über eine 1000-jährige Geschichte zurückblicken. Seine Anfänge gehen in das Mittelalter zurück. Im Laufe der Geschichte gehörte sie immer zum Breslauer Bistum, erst im Jahre 1810 erlangte sie durch die Säkularisation volle Selbstständigkeit. Die Zugehörigkeit zum Fürstbischöflichen Fürstentum Grottkau-Neiße verlieh der Stadt ein einzigartiges Gepräge, das vor allem durch die Bautätigkeit der Breslauer Bischöfe und ihre Fürsorge für die Stadt zum Ausdruck kam. Spuren dieses Mäzenatentums sind die erhaltenen Kunstdenkmäler. An erster Stelle sei hier das alte bischöfliche Schloß genannt, das als befestigte Burg und als Residenz der Bischöfe diente. Erwähnenswert ist auch die barocke Pfarrkirche (dem.hl. Nikolaus und Franz Xaver geweiht), die zu den prächtigsten Bauwerken des Barock in Schlesien gehört. Eine besondere Sehenswürdigkeit ist das Rathaus mit seiner Sonnenuhr. Ottmachau ist aber nicht nur durch seine historischen Kunstdenkmäler, sondern auch durch viele touristische Vorzüge bekannt. Diese Stadt gehört zu den meistbesuchten Erholungszentren in Schlesien. Diesen Umstand verdankt sie dem in den Jahren 1928-1933 erbauten Staubecken, auch Ottmachauer See genannt, an dessen Ufer viele Erholungszentern angesiedelt sind. Seit über 35 Jahren ist unsere Stadt auch durch das alljährlich stattfindene Blumenfest in ganz Polen bekannt. Ottmachau zählt zur Zeit etwa 5.500 Einwohner. Der Bürgermeister ist mgr ing. Jan Wozniak.

Bieszczady i Beskid Niski od tysiąca lat stanowią pogranicze krajów, kultur, wreszcie pogranicze narodów. Na jego historię i współczesność zawsze wpływał fakt zarówno peryferyjnego położenia w stosunku do centralnych obszarów właściwych krain, jak i łatwiejsza możliwość przenikania zwyczajów, kultur, narodów i języków. Tak jak każde pogranicze, tak samo Beskid Niski i Bieszczady od dawna stanowiły niejako pomost pomiędzy sąsiednimi krajami. Takie peryferyjne, pograniczne położenie, z natury rzeczy niespokojne, obfitujące z jednej strony w potyczki i wojny, z drugiej strony charakteryzujące się wzmożoną wymianą kulturalną, wytworzyło specyficzny klimat i charakter regionu. Przed tysiącem lat było to pogranicze Polski, Rusi i Węgier. Kazimierz Wielki, przyłączając Ruś Halicką w 1340 r. do Korony, trwale związał północne stoki Karpat z Polską. Konieczność stałej obrony pogranicza przed najazdami tatarskimi czy też węgierskimi sprawiła, że wzniesiono zamki w Odrzykoniu, Bieczu, na Górze Sobień koło Załuża, w późniejszym czasie także w Sanoku, Lesku i Rymanowie. Fortyfikowano także miasta. Krosno posiadało jako jedno z kilku miast w całej Polsce podwójną linię murów miejskich. Pozostały w krajobrazie także liczne ślady założeń obronnych dworków szlacheckich. Pogranicze to stały przepływ towarów i ludzi. Przez przełęcze karpackie przez wieki ciągnęli kupcy. Zyski z handlu transgranicznego były podstawą bogactwa tutejszych miast: Krosna, Sanoka, Jasła, Biecza, Dukli, Jaślisk i innych.

Keine Stadt in Polen kann sich mit einer älteren schriftlich bewiesenen Geschichte rühmen; die ersten Nachweise über die Stadt sind 1800 Jahre alt. Im 2. Jh. n. Chr. wurde Kalisia (das heutige Kalisz) vom griechischen Geographen Claudius Ptolemäus in seinem "Abriss der Geographie" erwähnt. Durch Kalisz lief im Altertum die Bernsteinstraße, die das Römische Reich mit der Ostseeküste verband. Schon damals gab es hier eine Siedlung, wo sich römische Handelsleute aufhielten, bevor sie weiter nach Norden auf die Suche nach dem baltischen Bernstein zogen. Die Spuren der Menschensiedlungen auf dem Gebiet von dem heutigen Kalisz sind sogar viel älter als das Werk von Ptolemäus. Sie reichen bis 8000 Jahre v. Chr. Zurück und - wie die archäologischen Ausgrabungen beweisen - zeugen von der Kontinuierlichkeit der Besiedlung hier von damals bis heute.