Początki historii Kołobrzegu sięgają średniowiecza. Już w roku 1000 gród był siedzibą biskupstwa, 255 lat później jako pierwszy gród na Pomorzu uzyskał prawa miejskie. Miasto rozwijało się gospodarczo jako port i ośrodek warzenia soli. Do 1872 r. było twierdzą, następnie przekształciło się w uzdrowisko. Zniszczona w czasie II wojny światowej starówka została w latach dziewięćdziesiątych XX wieku odbudowana według zabytkowego układu ulic średniowiecznych. Do starego hasła "Morze żywi i bogaci" śmiało można dopisać trzeci człon "... oraz odpręża". Zimą wiedzą o tym miłośnicy kąpieli w lodowatej wodzie oraz wędkarze wykupujący bilety na kutry, aby w morzu łapać na wędkę ogromne dorsze. Wycieczki na duńską wyspę Bornholm kołobrzeskimi statkami, rejsy żaglówkami, atrakcje podwodnego nurkowania, rowery wodne, wind-surfing, itd. to tylko przedsmak wakacyjnych atrakcji. Kto przyjeżdża do Kołobrzegu co roku zauważa, że przybywa rozrywki zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i indywidualnych gości. Mamy tu jednookich, długobrodych piratów zapraszających na piracką przygodę, western city z mini zoo, kręgielnie, korty tenisowe, baseny z atrakcjami wodnymi, halę łuczniczą, euroboiska, lodowisko i kluby bilardowe. Dość wysiłku fizycznego? Teraz przyszła uczta dla ducha. Warto zajrzeć do Galerii Sztuki Współczesnej, muzeum, bazyliki na koncert organowy, amfiteatru, muszli koncertowej oraz dziesiątek innych miejsc, gdzie gra muzyka, serwuje się wykwintne dania i wędzoną rybkę przy opowiadaniach Neptuna.

iększość przedwojennych elblążan osiadła w północno-zachodnich regionach Niemiec, najwięcej z nich znalazło nową ojczyznę w Dolnej Saksonii i Westfalii. Po otrząśnięciu się z okropnych przeżyć wysiedlenia, uchodźcy z Elbląga zaczęli jednoczyć się i organizować. Jeszcze przed powstaniem Niemieckiej Republiki Federalnej powstał w Lubece w 1948 r. związek byłych mieszkańców Elbląga i oddzielna organizacja skupiająca dawnych mieszkańców powiatu elbląskiego. Związki działały początkowo w ramach Ziomkostwa Prus Wschodnich, a później zostały przyporządkowane organizacyjnie Ziomkostwu Prus Zachodnich. Niedługo potem zaczynają wychodzić wydawnictwa poświęcone utraconej ojczyźnie. W 1949 r. ukazał się pierwszy numer serii wydawniczej Zeszyty Elbląskie (Elbinger Hefte), a od 1951 r. wychodzi tygodnik Wiadomości Elbląskie (Elbinger Nachrichten). W 1954 r. portowe miasto nad Morzem Północnym - Bremenhaven zostało tzw. miastem partnerskim Elbląga, co oznaczało reprezentowanie przez Bremenhaven interesów elblążan w Niemczech. Fritz Pudor, syn znanego elbląskiego historyka i kolekcjonera, założył w 1957 r. Stowarzyszenie Truso (Truso-Vereinigung), związek, jak głosi jego pełna nazwa, do popierania elbląskiej kultury i nauki. Celem organizacji jest pielęgnowanie tradycji i historii Elbląga. Stowarzyszenie zajmuje się gromadzeniem pamiątek, archiwaliów i księgozbioru związanego z Elblągiem, wydaje monografie historyczne. Najważniejszym zadaniem Stowarzyszenia Truso jest skupianie ludzi - dawnych elblążan. Organizowane są doroczne tzw. Spotkania elbląskie oraz wyjazdy do utraconej ojczyzny. Truso-Vereinigung było organizatorem obchodów 750-lecia Elbląga w Niemczech. Uroczystości odbywały się w dniach 21-24 sierpnia 1987 r. w westfalskim mieście Münster. W ostatnich latach Stowarzyszenie ściśle współpracuje z władzami i instytucjami elbląskimi, m.in. wspiera rozbudowę Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i zaopatruje księgozbiór biblioteczny w książki dotyczące Elbląga wydane w Niemczech. Przez trzydzieści powojennych lat stosunki między organizacjami ziomkowskimi a władzami polskimi były zdecydowanie wrogie. Polska strona widziała w tych organizacjach wyłącznie narzędzie niemieckiego rewizjonizmu, z kolei ziomkostwa często posługiwały się retoryką odwetową. Po podpisaniu układu polsko-niemieckiego o wzajemnych stosunkach w 1970 r. sytuacja uległa poprawie, umożliwiło to m.in. nieograniczoną możliwość podróżowania wysiedlonych Niemców do stron rodzinnych. Zdecydowana zmiana sytuacji nastąpiła na początku lat dziewięćdziesiątych, w związku ze zmianami politycznymi w Europie. Skończył się czas wrogości i nieufności, nastał czas współpracy.

Nie była łaskawa dla Łeby także historia. W momencie pierwszej lokacji na prawie polskim, Łeba należała zapewne do któregoś z przedstawicieli rodu Święców, który na przełomie XIII i XIV wieku umocnił się w tej części Pomorza. W 1309 roku Łebą jak i całym Pomorzem Gdańskim zawładnęli Krzyżacy, w czym Święcowie walnie im dopomogli. Tak jedni jak i drudzy upamiętnili się w herbie Łeby. Znajduje się w nim bowiem rybo-pies ( lub rybo-zwierz), który był godłem możnowładczego rodu, oraz krzyż - znak Zakonu szpitala NMP, a zarazem zakonnego państwa. Rybo-zwierz, pół gryfa i pół ryby, jest w heraldyce szlacheckiej identyczny z herbem Pobędz. Te elementy znalazły się w pieczęci miasta Lebemunde - Łebo ujścia, bo tak pierwotnie miasto było nazywane.Pieczęć została wykonana wkrótce po lokacji na prawie lubeckim, którą obdarzył Łebę w roku 1357 komtur gdański Wilhelm von Baldershaim. Używana przez całe wieki utrwaliła herb miasta, choć z czasem zupełnie utraciła aktualną wymowę. Zwierzchnictwo Święców wygasło, być może już w momencie przyjścia Krzyżaków, ci zaś utracili władzę nad ujściem Łeby ostatecznie po wojnie trzynastoletniej. Później miasteczko dzieliło losy Ziemi Lęborskiej, która była lennem książąt zachodniopomorskich, a po śmierci Bogusława X na krótko trafiła pod bezpośrednie panowanie królów polskich, by w 1657 roku popaść w niewolę Brandenburgii i następnie pruskich jej spadkobierców. W codziennym życiu wielu pokoleń mieszkańców Łeby, na pierwsze miejsce wysuwały się zmagania z nieprzyjazną naturą. Kroniki notują ogromne powodzie w latach 1396, 1441, 1467,1497. 11 stycznia 1558 roku potężny sztorm na Bałtyku spowodował powódź, która wyrządziła tak wielkie zniszczenia, iż mieszkańcy zdecydowali się zbudować nowe miasto w miejscu odległym o ok.2 km na południowy wschód od poprzedniego. W 1570 roku następny atak morza zmusił ostatnich mieszkańców do przeniesienia się do nowej Łeby, a opuszczone sadyby wkrótce całkowicie pochłonął piasek wydmowy. W 1590 roku zburzono kościół św. Mikołaja, który stał w centrum średniowiecznego miasteczka, zachował się jedynie fragment muru tej budowli . Ale i później, pomimo oddalenia, współżycie z morzem było trudne. W końcu XVIII wieku powstał plan zbudowania dużego portu na jeziorze Łebsko, w tym celu przekopano kanał przez mierzeję. Okazało się to przedsięwzięciem na owe czasy nierealnym, albowiem 4 marca 1799 fale morskie całkowicie zniweczyły pracę, rozniosły zgromadzone zapasy drewna, wyrzuciły na ląd statki. Łebianie byli zmuszeni zaniechać budowy. Dopiero w drugiej połowie ub. wieku wybudowano mały port morski, służący głównie rybakom, uregulowano też brzegi rzeki. Po uzyskaniu połączenia drogowego i kolejowego z Lęborkiem, Łeba zaczęła pełnić rolę letniska i kurortu.

Historia Krynicy Morskiej sięga wczesnej epoki kamiennej. Od niepamiętnych czasów wzdłuż mierzei biegła droga handlowa z Gdańska do Sambii. W wieku XIII okolice te zamieszkiwane były przez słowiańskich Pomorzan oraz Prusów. Szlak komunikacyjny z Gdańska do Królewca skłonił Komtura elbląskiego do obsadzenia w Kahlbergu - karczmarza Mikołaja Wildenberga z którego gościnności korzystali kupcy, rycerze waganci i inni wędrowcy podążający tym traktem. Po wojnie trzynastoletniej i likwidacji panowania krzyżackiego na tym terenie Król Kazimierz Jagiellończyk nadał całą mierzeję miastu Gdańsk. Rozwój Kahlbergu jako kurortu morskiego rozpoczął się dopiero w 1840 roku kiedy to pięciu zamożnych kupców elbląskich założyło konsorcjum do spraw żeglugi po zalewie wiślanym, a szczególnie do obsługi linii Królewiec -Elbląg. Rok później parowiec o wdzięcznej nazwie "Jaskółka" przywiózł pierwszych gości letników do Kahlbergu. Konsorcjum zachęcone powodzeniem wycieczek, wybudowało pierwszą willę.Powoli następował rozwój kąpieliska, przybywało nowych domów ,wybudowano duże molo, na plaży zbudowano łazienki oraz uruchomiono zakład serwujący kąpiele w grzanej wodzie morskiej.

Bei RoweroBaza finden Sie Familienurlaub-Angebote, sowie Ferientipps für Gruppenreisen und individuelle Fahrradtouren in Westpommern. RoweroBaza bietet auch Ferienzimmer und Mietfahrräder in Niechorze an der Rewaler Ostseeküste an.