Położony jest w północno-wschodniej części Polski, w województwie podlaskim. Zajmuje centralną część Puszczy Białowieskiej. Za początki jego istnienia przyjmuje się rok 1921, kiedy na części obecnego obszaru Parku utworzono leśnictwo „Rezerwat”. W roku 1932 leśnictwo „Rezerwat” zostało przekształcone w „Park Narodowy w Białowieży”. W 1947 roku jednostkę tę restytuowano jako Białowieski Park Narodowy, pod tą nazwą funkcjonuje do dziś. Park zajmuje powierzchnię 10 517,27 ha, co stanowi 1/6 polskiej części Puszczy Białowieskiej. Pod ochroną ścisłą znajduje się 5725,75 ha, pod ochroną czynną 4438,20 ha, ochrona krajobrazowa prowadzona jest na obszarze 353,32 ha. Wokół Parku utworzona jest strefa ochronna – otulina, która obejmuje lasy zagospodarowane o powierzchni 3224,26 ha. W skład parku wchodzą 3 jednostki administracyjne: Obręb Ochronny Orłówka, Obręb Ochronny Hwoźna i Ośrodek Hodowli Żubrów (z trzema rezerwatami hodowlanymi i Rezerwatem Pokazowym Żubrów). Białowieski Park Narodowy chroni najlepiej zachowany fragment Puszczy Białowieskiej – ostatni na niżu Europy las naturalny, o charakterze pierwotnym, jaki przed wiekami rozciągał się w strefie lasów liściastych i mieszanych. Charakteryzuje się dużą różnorodnością biologiczną. W Parku występuje m.in. 809 gatunków roślin naczyniowych, ponad 3 tys. gatunków roślin zarodnikowych i grzybów, prawie 200 gatunków mchów i 283 gatunki porostów. Stwierdzono ponad 8 tys. gatunków bezkręgowców, ok. 120 gatunków ptaków lęgowych oraz 52 gatunki ssaków. Stare, pierwotne drzewostany Białowieskiego Parku Narodowego wyróżniają się obfitością martwego drewna w różnych stadiach rozkładu i obecnością gatunków typowych dla lasów naturalnych. Spośród ptaków spotykamy tu np.: sóweczkę, dzięcioła trójpalczastego i białogrzbietego; z chrząszczy – żerdziankę Urussowa, pachnicę dębową, rozmiazga kolweńskiego; z motyli – lotnicę zyskę, szlaczkonia torfowca. Wiele z nich występuje na nielicznych obszarach poza Puszczą Białowieską. Symbolem Parku jest żubr – największy ssak lądowy Europy. Puszcza Białowieska okazała się dla żubra nizinnego ostatnią ostoją.Tu także rozpoczęto proces jego restytucji, czyli przywracania go naturze. Obecnie w Puszczy Białowieskiej żyje najliczniejsza populacja wolnościowa żubra na świecie. W polskiej jej części liczy ona ok. 430 osobników. Białowieski Park Narodowy jest jedynym polskim obiektem przyrodniczym, wpisanym przez UNESCO na listę Światowego Dziedzictwa. Stanowi też najważniejszą – centralną strefę Rezerwatu Biosfery Białowieża.

Der Nationalparkt vor den Toren Posens wurde 1957 angelegt umd umfasst ein 7585 Hektar großes Wald- und Seengebiet. Attraktionen: Raczyński-Palast in Rogalin, berühmte Rogaliner Eichen (Lech, Czech und Rus), Schloss und Arboretum in Kórnik.

DER WIGRY NATIONALPARK, gebildet am 1 Januar 1989, liegt im nordöstlichen Polen, in der Wojewodschaft Podlaskie, in dem Landkreis Suwałki. Aufgrund der geographischen Aufteilung Polens liegt der Park im westlichen Teilgebiet der litauischen Seeplatte, in den Mezzoregionen der Ostsuwalkischen Seeplatte (im Nordteil) und der Augustauer Ebene ( im südlichen Teil). Eine Oberfläche des Parks beträgt 15085 Ha, darin Wälder umfassen 9464 Ha, Gewässer 2907 Ha, landwirtschaftliche Gebiete 2229 Ha und der restliche Grundboden 485 Ha. Eine stark gemuldete Geländegestaltung wurde herausgebildet durch dritte, die jüngste Vereisung (der Weichsel). Die Gewässer des Parks charakterisieren sich durch Verschiedenartigkeit und hohe naturwissenschaftliche und landschaftliche Vorteile. Der grösste See im Park ist Wigry von einer Oberfläche 2187 Ha. Um den Wigry-See liegen über 40 andere Seen, von denen einer besonderen Aufmerksamkeit verdienen kleine inmitten des Waldes gelegene Seen, die Suchary „Zwiebäcke” genannt sind. Durch den Park fliesst der Fluss Czarna Hańcza, der eine der schönsten Kajakrouten bildet. Ausser dem Czarna Hańcza kommen auf dem Gebiet des Parks vor noch andere, kleinere Flüsse - Kamionka, Wiatrołuża, Maniówka, derer fragmente unterm strengen Naturschutz stehen. Die die Ufer des Sees Wigry bewachsenden Wälder bestehen vorwiegend aus Föhren und Fichten. An vielen Stellen haben ihren naturellen Charakter bewahrt, mit einer reichen Kraut- und Moosschicht. Im nordlichen Teilgebiet des Parks in einer grösseren Anzahl wachsen auch Eichen, Linden, Erlen, Lärchen, Birken und Eschen. Die Pflanzendecke zeichnet sich durch eine grosse Reichhaltigkeit und Verschiedenartigkeit aus, und viele Pflanzengemeinschaften werden zum Platz von Auftreten der seltenen und geschützten Gattungen. Bisher wurde auf dem Gebiet des Parks das Auftreten von 998 Gattungen der Gefässpflanzen, darin 88 der dem Gattungsschutz unterliegenden Gattungen. Gleichmässig reich ist die Pflanzenwelt. Zur Zeit wurde bewiesen die Anwesenheit über 1700 Tiergattungen, darin 301 Gattungen unterm Rechtsschutz. Inmitten der 303 Gattungen der im Park adnotierten Wirbeltiere wurde festgestellt das Auftreten von 32 Fischgattungen , 12 Gattungen der Amphibien , 5 Gattungen der Reptilien, 205 Gattungen der Vögel und 49 Gattungen der Säugetiere. Ein lebendiges Symbol des Parks ist der europäische Biber. Vermöge seiner Einziehung in den Gattungsschutz und im Reservat hat er seine Menge bedeutend vergrössert. Zur Zeit ca. 250 der Betreffenden dieser Gattung bewohnen die Ufer der Seen und Flüsse. Auf dem Gebiet des Parks sind viele interessante Kulturobjekte erhaltengeblieben. Das wertvollste Denkmal ist das postkamedule Klosterkomplex. Es ist auf der Halbinsel gelegen, und ragt in der Landschaft des Sees Wigry empor. In den im Park gelegenen Dörfern kann man noch wertvolle Beispiele der traditionellen Volksbauten treffen. Einen interessanten Stil besitzen auch hölzerne Försterheime und Hegerhütten treffen, die nach Norden vom See Wigry gelegen sind.

Der Nationalpark befindet sich östlich von Lublin und umfasst ein 9762 Hektar großes Wald- und Sumpfgebiet. Er wurde 1990 gegründet. Attraktionen: zahlreiche Vogelarten, viele informative Naturpfade, das Parkmuseum in Załucze Stare. W styczniu 1993 r. rozpoczął działalność Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny PPN w Załuczu Starym. Rozpoczęta została szeroka działalność edukacyjna, powstały 2 ścieżki przyrodnicze oraz wiele materiałów propagujących walory przyrodnicze Parku. Z dniem 1 lutego 1994 r. Park został powiększony do 9647,73 ha i otrzymał strefę ochronną, obejmująca obszar 13624,25 ha. Park podpisał porozumienie o współpracy z Szackim Parkiem Narodowym na Ukrainie i Służbami Ochrony Przyrody w Holandii. Zostało wyznaczonych ok. 80 km szlaków turystycznych, wybudowano 5 nowych osad leśnych, utworzono szkółkę leśną. W maju 1994 r. Park odwiedził Kardynał Józef Glemp Prymas Polski. W maju 1996 r. Park przystąpił do opracowania planu ochrony, który zatwierdzono do wykonania w styczniu r. 2000. W roku 2002 ukończono i oddano do użytku Ośrodek Dydaktyczno-Administracyjny w Urszulinie. 30 kwietnia 2002 powstały dwa Rezerwaty Biosfery "Polesie Zachodnie" w Polsce i "Szacki" na Ukrainie. Trwają starania o utworzenie rezerwatu biosfery po stronie białoruskiej. Równocześnie prowadzone są prace o uzyskanie statusu transgranicznego Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery. Nadanie tak wysokiej rangi tym terenom świadczy o ich ogromnym znaczeniu w europejskiej i światowej strategii ochrony przyrody i zrównoważonego rozwoju.

Der Narew Nationalpark wurde laut Verordnung des Landesministerrates vom 01.07.1996 ins Leben gerufen. Er umfasst ein Teilstück des versumpften Narewtales mit einer Flächengröße von 6.810, 23 ha. Der Sitz der Parkdirektion befindet sich in dem Ort Kurowo. Das sumpfige Ökosystem ist das Hauptmerkmal des Parks. Er befindet sich im Narewtal zwischen dem Dorf Suraz und den Ortschaften Rzedziany und Panki. Er wurde gegründet mit dem Ziel, das spezifisch entwickelte Ökosystem mit seinen Seggen- und Schilfpflanzen sowie Wasservögel zu schützen. Die Narew zwischen Suraz und Rzedziany stellt ein hervorragendes Beispiel für einen natürlichen Flusslaufin einem unveränderten Zustand mit vielen Flussarmen dar. Mehrfach und wechselhaft zusammentreffende und sich wieder trennende Flussbette bilden ein richtiges Labyrinth. Die Flora der Gefäßpflanzen des Narew Nationalparks umfasst etwa 500 Spezies. Im Park wurden 20 geschützte und unter Naturschutz stehende seltene Arten nachgewiesen. Hierbei handelt es sich u.a. um Prachtnelke (Diantus superbus L. ssp. Superbus), Waldakelei (Aquilegia vulgaris), Rundblättriger Sonnentau (Drosera rotundifolia), Lungenenzian (Gentiana pneumonanthe), Blaue Himmelsleiter (Polemonium coeruleum), Dachige Siegwurz (Iridaceae /Gladiolus imbricatus), Sibirische Schwertlilie (Iris sibirica), Fleischfarbenes Knabenkraut (Dactylorhiza incarnata), Gelbe Teichrose (Nuphar luteum), Weiße Seerose (Nyphaea alba).