Duszpasterstwo polskie w okręgu monachijskim zostało zainicjowane jeszcze w czasie trwania II wojny światowej. Niespełna 20 km od Monachium znajdował się hitlerowski obóz koncentracyjny w Dachau, utworzony w 1933 r. W okresie od kwietnia 1940 r. do kwietnia 1945 r. przywieziono do niego ponad 35.000 Polaków, w tym 2000 polskich kapłanów. Kapłani ci spieszyli z posługą współrodakom przebywającym w poszczególnych blokach, organizując prowizoryczne miejsca kultu Bożego. Kiedy od lata 1941 r. księżom polskim nie wolno już było oficjalnie odprawiać Mszy św., czynili to potajemnie w niedziele przed brzaskiem dnia jeszcze wśród nocnych ciemności. Za kielich służyła wtedy szklanka, a za mszał przemycony do obozu potajemnie podręczny mszalik dla wiernych. Jeden z byłych więzniów dachauowskich pisze: „Kto raz był obecny na takim nabożeństwie, odprawionym z narażeniem życia wśród nocy, prawie jak przed wiekami w katakumbach, ten wynosił na dalsze życie obozowe nową siłę i wiarę w zwycięstwo dobra i sprawiedliwości”.